Sven.

Als die dan met zijn lieve puppy-ogen bij PenW zit, is die toch wel best weer wel leuk.

Sommigen vinden hem arrogant, maar als zijn stem dan weer overslaat, vind ik hem gewoon schattig.

Zijn zelfverzekerheid gaat bijna nonchalant klinken.

Ik vind het altijd jammer als ik bedenk dat het litteken op zijn wang door een schuifpui komt en niet een gaaf schaatsverhaal is.

Als hij er een seizoen uitgaat, is dat misschien net lang genoeg tot de dr. Bibber-regel is afgeschaft. Dan kan hij volgend jaar weer gewoon die mooie lange klappen maken.

Als Sven schaatst, heb ik altijd een -Haha, wij zijn Nederlanders en wij zijn de beste-gevoel.

Pas droomde ik nog over Gerard Kemkers die met zijn indringende blik en zijn handen richting de binnenbaan wees. Het last-minute stapje over de pion naar de binnenbaan ging in slow-motion door mijn onderbewustzijn. Badend in het zweet werd ik wakker.

Ik vind hem toch leuker in zijn (strakke) schaatspak.

Ga maar weer snel schaatsen Sven.