i've got something in my mouth, that belongs to you.

Je hebt wel eens van die situaties, waarin je je geen houding kan geven. Neem nou de tandarts, de enige vent die in m'n mond mag komen zonder dat we slijm uitwisselen. Aardige vent, vast, maar hij martelt me alleen maar.

'Zo mevrouw Heus, ga maar even zitten.'

Dat doet je toch gelijk denken aan die strenge leraar op je middelbare school waarbij je in z'n kantoortje geroepen werd als je per ongeluk (het was echt per ongeluk) een puntenslijper naar iemands hoofd had gegooid?
Nouja, je zit daar dus, met een licht op je knar waar een engel jaloers op zou zijn, met angstzweet en trillende handjes in die stoel. De leuning verplaatst zich naar achter en daar lig je dan. Volledig overgeleverd aan de handen van de man waarmee je heel je leven nog maar 11 woorden mee hebt gewisseld; hij begint met de zin die hierboven staat, het legendarische 'Spoelen maar' en eindigt met: 'Zo je bent klaar.'
Je ligt dus op die stoel. Hij laat je nog even in spanning. Je bekijkt je lelijke hoofd nog eens in die ROTspiegel (want ja, in dat tl-licht ziet zelfs angelina jolie er verschrikkelijk uit) en dan doe je het stomste wat je maar kan doen als je in de tandartsstoel ligt: je kijkt naar de apparaten waarmee hij straks je mond gaat vullen.
Een boor, een slangetjeszuigding, een klein cirkelzaagje en een puntig iets waarmee hij ook zo je ogen zou kunnen uitsteken. Paniek alom en het liefst wil je zo hard mogelijk die praktijk uitrennen.
Maar dat doe je niet. Nee, je wacht rustig af. Ondergaat de marteling en wacht op de vier verlossende woorden: 'Zo je bent klaar.' Je springt die stoel uit.. en dan. Je bedankt hem? Je groet en zegt, tot de volgende keer? Ik had eigenlijk nog een vraag, maar u ziet er zo eng uit met dat Hannibal-masker dat ik het liefst wacht tot m'n kies helemaal weggerot is?
Ik weet het niet. Hoe je met die man om moet gaan. Of z'n assistente. Vraagt ze aan me: 'Had je een specifieke vraag?' Ik begin te vertellen over m'n verstandkiezen en of ik niet nog een keer iets weg moest laten halen. 'Ja maar, heb je een specifieke vraag..' WEET IK VEEL! Jullie zijn de experts, geef antwoord en laat me dit pand verlaten. Met jullie vieze ziekenhuislucht en wachtkamer met oude tijdschriften, verschrikkelijk zittende banken en stomme computerspelletjes.
Kortom, ik haat de tandarts. Samen met al zijn medische vriendjes. De huisarts, de dermatoloog en de apothekersassistente (behalve die ene). Oja, nog een vraag om over na te denken: Waar is die hele apotheker zelf eigenlijk? Je ziet alleen maar de assistentes, waar is de apotheker dan? Verborgen bij al die mysterieuze kluisjes ofzo? Belangrijke levensvraag als je het mij vraagt.

Volgende keer meer levensvragen ;) kuskus Rianne